Rechtspraak-logo verklaard

Het nieuwe logo van De RechtspraakIn een eerdere log heb ik het nieuwe logo van “de Rechtspraak” besproken.

Zo op het eerste gezicht was het al geen verbetering ten opzichte van het oude Justitie-logo, maar omdat ik er toch het fijne van wilde weten, heb ik via de website van De Rechtspraak gevraagd of zij mij een uitleg over het nieuwe logo konden geven, want op de site was er helemaal niets over te vinden! Per e-mail heb ik toen een folder in pdf-formaat gekre- gen, waarin het ontwerp van het nieuwe logo wordt toegelicht en uitgelegd.

Na een verslag van de ontwerpprocedure, voorzien van voorbeelden van afgekeurde ontwerpen, volgt dan de verklaring van de symboliek die met het nieuwe logo wordt uitdrukt:

De abstracte vormen van het logo vertellen een traditioneel vehraal. De cirkel in het midden symboliseert de zittingszaal, het domein van de rechter, waar wordt gewogen en beslist.
Daarin komen twee partijen samen, voorgesteld als twee vierkanten. De partijen hebben elk een eigen identiteit en kleur, die in de cirkel behouden blijven.
Aan de basis van het kleurgebruik staan het traditioneel gezaghebbende rood en blauw. De kleurstelling is een vertaling van de kenmerken ‘toegankelijk’ en ‘hedendaags’. De lichte ronding aan de onderzijde van het logo refereert aan de weegschaal van Vrouwe Justitia.

Zoals ik al vermoedde zit er dus inderdaad nauwelijks een verheven, tradi- tionele, of zelfs maar iets diepere visie acher dit nieuwe logo. Het stelt nix meer voor dan een bijzonder abstracte grafische uitbeelding van twee partijen die in een ruimte samenkomen, waar hun eigenheid behouden blijft (wat dat laatste met rechtspraak te maken heeft, weet ik ook niet)…

Hiermee zegt dit logo dus helemaal niets over wat de rechtspraak inhoudelijk voorstelt of moet voorstellen. De bovenstaande motivering zou immers net zo goed van toepassing kunnen zijn op eigenrichting: 2 partijen die ergens samenkomen om hun geschil te beslechten…

Foto van een Vrouwe Justitia-beeld op de website van De RechtspraakAfgezien van de pas op het laatste moment toegevoegde en nauwelijks zichtbare ronding van de onderzijde van het logo refereert niets meer aan de oorspronkelijke symboliek van Vrouwe Justitia, die met haar blinddoek de onpartijdigheid, met haar zwaard de gemonopoliseerde staatsmacht, met haar weegschaal de zorgvuldige afweging en met haar naam de na te streven gerechtigheid uitdrukte!

Ironisch is daarom te zien dat op de website van De Rechtspraak direct onder het nieuwe logo een foto van een Vrouwe Justitia-beeld is geplaatst: kenne- lijk is en blijft dat toch sprekender dan het nieuwe logo…!

De Rechtspraak

Het logo van De RechtspraakSinds korte tijd heeft de rechterlijke macht zich om- gedoopt tot “de Rechtspraak” en daarbij een nieuw logo in gebruik genomen (zie hiernaast).

Ik weet niet hoe het met anderen is, maar op mij maakte de term “de Rechtspraak” direct een knullige indruk en wat het nieuwe logo in hemelsnaam mag voorstellen, is iets dat voorbehouden lijkt aan kenners van abstracte kunst…

Dit lijkt (of is gewoon) de zoveelste restyling waarmee een vroeger zeer respectabele, om niet te zeggen ontzagwekkende overheidsinstantie zich presenteert als niet veel meer dan een of andere willekeurige organisatie of onderneming…

Het logo van het Ministerie van JustitieVoorheen viel de rechterlijke macht onder het Mini- sterie van Justitie en werd het logo van dat mini- sterie gebruikt (zie hiernaast).

Dit logo stelt, hoewel ook sterk gestileerd, tenminste nog iets voor: namelijk een Vrouwe Justitia die geblindddoekt een weegschaal in de hand houdt.
Dat staat symbolisch voor hoe de rechtspraak dient te zijn: zonder aanziens des persoons en door zorgvuldige weging van belangen en argumenten.

Het woord ‘justitie’ komt van het Latijnse iustitia en betekent gerechtigheid, daarmee het doel van (o.a.) de rechtspraak aangevend: het doen geschieden van gerechtigheid. Hoewel ‘justitie’ in de praktijk voor velen een strenge tot negatieve klank heeft, zegt het inhoudelijk een stuk meer dan de louter be- schrijvende term ‘rechtspraak’.

Vergeleken met de oude naam en het oude logo, is de rechterlijke macht er dus niet bepaald op vooruitgegaan. De nieuwe naam en het nieuwe logo zijn een devaluering.
Nu zullen sommigen zich afvragen of dat erg is en zal de rechterlijke macht benadrukken dat inhoudelijk en kwalitatief alles bij het oude is gebleven of beter zal worden.

Desondanks is de vernieuwing naar mijn mening wel erg: zeker in deze tijd waarin bijna alles om het uiterlijk, het image en beeldvorming draait, zouden naam en logo de ‘inhoud’ van een organisatie op correctie wijze moeten weerspiegelen en uitdragen.

Een simpele, onnozele of onduidelijke presentatie haalt het beeld en de verwachting van de organisatie omlaag. Laagdrempeligheid en een ‘toe- gangkelijke’ uitstraling kunnen soms goed zijn, maar voor een instantie die zulke belangrijke, ingrijpende en definitieve uitspraken doet als de rechterlijke macht, moet het in alle aspecten gaan om traditie, kwaliteit, degelijkheid en herkenbaarheid!

Politieke kleurverandering

Vandaag waren de gemeenteraadsverkiezingen. Hoewel ik niet het prototype brave burger ben, heb ik toch door mijn stem uit te brengen aan mijn zgn. burgerplicht voldaan.
Daarbij ben ik toch ook eigenzinnig geweest, namelijk door geheel tegen de landelijke trend in op het CDA te stemmen, zoals ik overigens bijna altijd heb gedaan.
Zoals het er op dit moment naar uitziet zal het CDA echter vele raadszetels verliezen en gaat de winst vooral naar de PvdA en de SP.

Kritisch
Dat verlies van ‘mijn’ partij noopt tot een kritische blik: wat valt er voor het CDA te verbeteren, zodat het bij de eerstvolgende verkiezingen hopelijk weer beter zal gaan…?
Laat ik daarbij eens niet naar de ‘poppetjes’ kijken en ook niet naar het ‘spel’, niet naar de inhoud, maar naar het uiterlijk van het CDA, oftewel naar logo en huis- stijlkleuren.

Lelijk
Ik meen dat het CDA al sinds haar oprichting in 1970 groen als kleur heeft en de drie letters CDA als logo. Tegenwoordig zijn die letters iets moderner vormgegeven en wordt naast het volle groen ook lichtgroen en oranje gebruikt….
Deze kleurencombinatie is naar mijn smaak haast afstotelijk lelijk en zou meer passen bij een groenteveiling of een anarchistische milieupartij, dan bij een grote gevestigde en zichzelf respecterende partij die zich beroept op traditionele waarden….

Het huidige CDA-logo in de huidige huisstijlkleuren

Vergelijking
Vergelijken we de kleur groen van het CDA met de kleuren van andere partijen dan blijkt dat, naast de VVD met blauw, het LPF met geel-blauw, de PvdA en de SP met rood, ook D66 en GroenLinks de kleur groen gebruiken… niet bepaald partijen waar het CDA veel mee gemeen heeft…

Redenen
Mogelijk houdt de keuze voor groen voor het CDA verband met de vele agrarixc3xabrs die traditioneel lid van deze partij zijn, alsmede met het feit dat vanuit de religieuze traditie groen als kleur van de hoop en de toekomst geldt. Hoe aardig dat ook gevonden mag zijn, die gronden zijn tegenwoordig tamelijk achterhaald: zowel het aantal agrarixc3xabrs als het aantal gelovigen neemt zienderogen af en moderne mensen associxc3xabren groen vooral met het milieu en vandaaruit meer met een softe, linkse aanpak…

Vervangen
Alle reden dus om van het groen af te stappen en het afschuwelijke lichtgroen en oranje tegelijk daarmee af te schaffen. Wat komt in aanmerking als nieuwe kleur voor het CDA? In elk geval een kleur die geen enkele andere partij nog heeft… en dan blijft, ironisch genoeg, over: Paars!

Hoe het CDA-logo er uit zou kunnen zien

Waarom
Paars zou een ideale kleur voor het CDA zijn:
– Paars is de combinatie van het blauw van de VVD en het rood van de PvdA – sprekend voor een middenpartij als het CDA!
– Paars is daarmee ook de combinatie van het zakelijke blauw en het sociale rood – ook sprekend voor de politieke positie van het CDA!
– Paars is een kleur die je in het algemeen weinig ziet en die daarmee extra opvalt – iets dat elke partij wil!
– Paars leent zich goed om in een huisstijl met heldere en sprekende kleuren als wit, rood en blauw gecombineerd te worden – fraaie vormgeving trekt de aandacht!
– Tenslotte is paars een krachtige, volle kleur – geknipt voor een zichzelf respecterende partij!

En misschien dat met paars als kleur het CDA ook wat meer homo’s weet te trekken, want die waren immers zo dol op "paars"…

PS: ook de christelijke vakbond CNV heeft een paars logo!

Rudolph Moshammer

In memoriam

Vandaag, 14 januari, is het precies 1 jaar geleden dat de kleurrijke Duitse modekoning Rudolph Moshammer op tragische wijze om het leven kwam.

Extravagant
Rudolph Moshammer met DaisyRudolph Moshammer (1940-2005) was een mode- ontwerper die van een bijzonder opvallende en extravagante stijl hield. Met zijn opvallende zwarte kapsel, excentrieke kleding en zijn onafscheidelijke hondje Daisy op zijn arm, was hij een geregelde en graag geziene gast in het Duitse society-leven.

Beroemd
In Mxc3xbcnchen had hij een zeer chique kledingzaak, waar hij zijn exclusief ont- worpen kleding verkocht aan vele rijke en beroemde mensen, waaronder Arnold Schwarzenegger, Jose Carreras en zelfs koning Carl Gustaf van Zweden.

Gewoon
Maar desondanks kreeg hij het niet hoog in zijn hoofd en was hij altijd in voor ludieke acties. Zo nam hij zelfs eens een populair geworden carnavalsschlager op.
Ook vergat hij nooit dat hij uit een zeer arm gezin afkomstig was (zijn vader was alcoholist en pleegde zelfmoord) en had daarom veel over voor armen en daklo- zen, voor wie hij een speciale stichting oprichtte.

Rudolph Moshammer
Rudolph Moshammer voor een reclamespotje optredend in zijn eigen huis

Eenzaam
Voor de buitenwereld leefde Rudolph Moshammer een rijk en glamoureus leven, maar als mens was hij eenzaam en zocht hij vaak stiekem contact met mannen, maar vanwege zijn positie en waarschijnlijk ook vanwege zijn karakter, waren dat slechts vluchtige en oppervlakkige contacten.

Tragisch
Heel ontluisterend was dan ook dat juist dit hem fataal geworden is: op de avond van zijn dood had hij, rijdend in zijn Rolls-Royce, een 25-jarige man van de straat opgepikt, waarmee hij naar zijn huis ging. Moshammer wilde niet veel meer dan die man toekijken, maar ze kregen ruzie om de betaling met als gevolg dat de man Moshammer met een electriciteitssnoer wurgde en achterliet…

Zijn dood leidde tot grote opschudding en ontzetting en zijn bijzetting in het pompeuze familiegraf in Mxc3xbcnchen bracht enorm veel mensen op de been, die hem een laatste eer wilden bewijzen.

Links
Fansite
Fanclub

Mooie Kleuren

Voor mij zijn kleuren erg belangrijk: kleuren maken de vaak veel te grauwe wereld fleuriger en ook mooier, tenminste als het mooie kleuren en kleurcombinaties zijn… want dat laatste is helaas niet vanzelfsprekend…

Voor wat (in onze cultuur) goede kleurcombinaties zijn is naar mijn mening de Middeleeuwse kleurenleer, die ook voor de heraldiek (wapenkunde) geldt, nog altijd de beste leidraad.

Deze leer maakt onderscheid tussen kleuren (primair: rood, blauw, groen) en metalen (zilver of wit, goud of geel). Hoofdregel is dat steeds een kleur met een metaal gecombineerd moet worden en dus geen kleur bij kleur of metaal bij metaal. Zwart geldt noch als kleur noch als metaal en kan waar nodig met beiden gecombineerd worden.

Rood en wit, blauw en geel zijn dus goede (en mooie) combinaties, maar rood en groen en geel en wit dus niet. In de praktijk zie je dan ook dat heel veel wapens, logo’s e.d. de kleuren rood en wit of blauw en wit hebben.
Rood en geel komt iets minder voor, maar dat is omdat deze combinatie zo krachtig is: het zijn van oudsher de meest koninklijke en verheven kleuren: geel voor goud en puurheid; rood voor vuur, bloed en liefde.

Deze Middeleeuwse regel kan echter ook nuttig zijn als zij niet strikt wordt of kan worden toegepast. Wanneer bijv. zuiver rood en blauw gecombineerd worden, dan stoten die kleuren elkaar min of meer af.
Dat kan ondervangen worden door bijv. het rood met het metaal wit te vermengen tot roze. Maar ook kunnen geel en rood met elkaar worden vermengd tot oranje, wat zich leent om bijv. met blauw te combineren.

Er is xc3xa9xc3xa9n combinatie die volgens de kleurenleer weliswaar zou mogen, maar die toch geen mooi resultaat oplevert, namelijk geel en groen. Die combinatie vloekt dermate, dat die in de Middeleeuwen zelfs als duivels gold. Een aardig boekje over dit onderwerp is geschreven door prof. Herman Pleij, met als titel: ‘Kleuren van de Middeleeuwen’ (uitg. Aramith, 1994).

Mijn eigen lievelingskleur is vanoudsher groen en mijn favoriete kleurcombinaties zijn blauw-roze en zwart-(goud)geel (zoals te zien is aan het design van dit weblog).

Zie ook op wikipedia: Kleur