24

Morgenavond komt op RTL 5 om 22.28 uur de vierde aflevering uit de nieuwe reeks van 24. Dit is een spectaculaire Amerikaanse actie- serie, afkomstig van de zender Fox.

Terrorisme
Deze serie gaat over Jack Bauer (gespeeld door Kiefer Sutherland), die werkt voor de Counter Terrorist Unit (CTU) in Los Angeles.
In elke reeks moet hij het opnemen tegen diverse soorten terroristen die grootse aanslagen plannen en plegen.

Real time
Het bijzondere van deze serie is dat het verloop van het verhaal in real time is: elke aflevering van een (klein) uur, vertelt precies 1 uur van het verhaal. De 24 afleveringen tesamen beslaan dus 1 hele dag.
Dat is op zich een leuk concept, maar blijkt achteraf te geforceerd: om de span- ning erin te houden gebeuren er zoveel dingen, dat dat in werkelijkheid nooit allemaal in 1 dag zou passen…

Meer
Ook begint het in deze inmiddels 6e reeks een beetje meer van hetzelfde te worden. Het is reuze spanend, maar de acties en reacties, de aanslagen en de intriges zijn vaak niet meer dan variaties op hetzelfde thema. Daarentegen lijken de martelscxc3xa8nes e.d. steeds heftiger te worden… iets waar ik niet zo heel erg van gecharmeerd ben…

Gevolgen
Wel wordt in deze reeks meer aandacht besteed aan de praktische gevolgen die grootschalig terrorisme op de gewone burgers heeft: de angst, de verdachtma- kingen, de paniekreacties, het willekeurige politie-optreden – het zijn situaties die je niet wilt meemaken en die mij eigenlijk meer beangstigen dan het terroristische geweld op zich…

Links
– Officixc3xable site: www.fox.com/24
– Wikipedia-artikel: 24
– Vlaamse fansite: www.24fans.be
– 24-merchandise: www.24fanclub.com
– Fansite met wallpapers e.d.: division.ctuhq.us

Eurovisie SongFestival 2007

Gisteren was weer de finale van het jaarlijkse Eurovisie SongFestival (ESF).

Dit jaar was het 52e festival, waaraan maar liefst 42 landen deelnamen: van IJsland tot en met Georgixc3xab! Van deze 42 gingen er na een halve finale 24 door naar de finale.
Nederland was daar niet bij, ondanks dat onze Edsilia Rombley met On Top of the World toch xc3xa9xc3xa9n van de betere optredens had:

De winnaar was uiteindelijk het niet heel bijzondere optreden van Servixc3xab – en dat is toevallig net het land dat tot voor kort letterlijk onder vuur lag van de rest van Europa. Dus voor hen moet dat wel een mooie, en gelukkig vreedzame, revanche zijn!

Links
– Officixc3xable website: www.eurovision.tv
– NOS-website: Songfestival 2007

Duitse jeugdseries

Nadat ik al heel jong de Engelse kinderprogramma’s op TV had ontdekt, volgden daarna vele Duitse kinder- en jeugdprogramma’s en -series. Net als bij de Engelse programma’s het geval was, gold ook voor de Duitse, dat die vaak leuker en beter waren dan de Nederlandse, hoewel meerdere van deze series van Tsjechoslowaakse makelij waren…!

 

Series waar ik naar keek waren bijvoorbeeld:

Die Sendung mit der Maus (sinds 1971 hxc3xa9t kinderprogramma met cultstatus!

Pan Tau (kan ik me weinig meer van herinneren :-S

Neues aus Uhlenbusch (1977-1982 – heel erg gemoedelijk πŸ™‚

Timm Thaler (1978 – een ware kinderthriller… 😐

ZDF Ferienprogramm (1979-1985 – hxc3xa9t vakantieprogramma waarin o.a. diverse series werden uitgezonden πŸ™‚

Lxc3xb6wenzahn (sinds 1979 met info over natuur en milieu πŸ™‚

Luzie der Schrecken der Strasse (1980 – met de kleimannetjes πŸ™‚

Die Mxc3xa4rchenbraut (1980 – zowel sprookjes- als griezelachtig :-S

Die rote Zora (1980 – sindsdien viel ik op roodharige meisjes πŸ˜€

Silas (1981 – vond ik best wel aangrijpend 😐

Der Stein des Marco Polo (1981 – bracht mij in de ban van Italixc3xab πŸ™‚

Patrik Pacard (1984 – met verrassend modern thema πŸ™‚

Oliver Maass (1985 – kinderthriller met filosofische boodschap 😐

Ein Fall fxc3xbcr TKKG (1985/1987 – leuke jeugdkrimi πŸ™‚

 

Niet echt jeugdseries, maar wel heel leuk waren ook:

Auf Achse (sinds 1977 – over twee truckers πŸ™‚

Ein Colt fxc3xbcr alle Fxc3xa4lle (1981-1986 – action and glamour πŸ™‚

 

Wie kent deze series ook…?

Das Leben der Anderen

Zoals de trouwe lezers van mijn weblog misschien weten, ben ik o.a. gexc3xafnteresseerd in geheime diensten. Speciaal daarom ben ik vandaag naar de film Das Leben der Anderen geweest, die gaat over de voormalige Oost- duitse geheime dienst, officieel het Ministe- rium fxc3xbcr Staatssicherheit (MfS) geheten, maar alom beter bekend als de Stasi.

Almacht
De film gaat over Stasi-officier Wiesler (ge- speeld door Ulrich Mxc3xbche), die de verdachte toneelschrijver Georg Dreyman (gespeeld door Sebastian Koch) en diens vriendin, de actrice Christa-Maria Sieland, afluistert. De Stasi deed dit dermate grondig, dat geen detail van hun leven, van das Leben der Anderen, deze almachtige geheime dienst ontging.
Maar hoe geperfectioneerd alles ook was, de zwakste schakel was ook hier vaak de mens. Bijvoorbeeld de diverse hoge beambten die het systeem manipuleerden ten gunste van hun eigen, vaak nogal banale, belangen. Als je ‘het systeem’ of xc3xa9xc3xa9n van deze machtige mensen tegen je kreeg, dan was er geen ontsnappen aan en was je aan hun even strenge als willekeurige macht overgeleverd…

Inkeer
Het machtige systeem kon door mensen misbruikt worden, maar wat deze film vooral laat zien, is dat mensen het systeem ook konden saboteren om zo an- deren te helpen of zelfs te redden. Dat is precies wat de eerst zo strenge Stasi- officier Wiesler gaat doen: doordat hij Dreyman bijna permanent afluistert, gaat hij met hem meeleven en krijgt hij zoiets als begrip voor hem. Hij gaat inzien dat het systeem, de socialistische heilsstaat, corrupt en ook onmenselijk is…
De macht die zijn positie als afluisteraar hem verschaft, gebruikt Wiesler dan niet meer tegen Dreyman, maar juist om hem te helpen. Dreyman kan daardoor ont- snappen, maar Wiesler niet, hij wordt gedegradeerd… levenslang, want als de muur valt, is het wel gedaan met de Stasi, maar de ‘nieuwe’ maatschappij kan iemand als Wiesler niet rehabiliteren… Dreyman kan en doet dat op zijn manier echter wel…

Conclusie
Al met al vond ik het een heel indrukwekkende film, die met de spreekwoordelijke Duitse degelijkheid gemaakt is en gespeeld wordt door topacteurs, die hun spo- ren reeds verdiend hebben in vele andere Duitse producties. Wel moet je je voor het onderwerp interesseren, want anders is de film waarschijnlijk nogal saai.

Oscar
Das Leben der Anderen heeft dit jaar de Oscar voor beste buitenlandse film gekregen.

Bagpuss

Het allereerste TV-programma dat ik mij nog uit mijn jeugd kan herinneren is de Engelse poppenserie Bagpuss.

BBC
Achteraf gezien is het misschien wat vreemd dat ik zo jong al naar de Engelse televisie keek, maar ik denk dat dat komt doordat er toen overdag op de Nederlandse TV nog geen kinderprogramma’s waren.
Uit een combinatie van verveling en nieuwsgierigheid ontdekte ik op een gegeven moment, al spelend met de zenderinsteller van het televisietoestel, dat we ook de BBC konden ontvangen. Hoewel we dicht bij de kust woonden, was dat met de toenmalige TV-antennes op het dak wel afhankelijk van gunstige weersomstandigheden.
Eenmaal de BBC ontdekt hebbende, waren die programma’s in een vreemde taal natuurlijk hartstikke interessant, mede ook doordat de BBC toen nog zeer goede programma’s maakte. Zo heb ik jarenlang diverse hele leuke kinder- en jeugdpro- gramma’s kunnen kijken.

Bagpuss
Het eerste programma was dus, zoals gezegd, Bagpuss. Dit was een poppen- serie die genoemd is naar een bolronde wit-roze gestreepte kat, die woont in de bric-a-brac-winkel voor gevonden voorwerpen van Emily.
Bagpuss zelf speelde in de serie echter nauwelijks een rol, want in plaats van muizen te jagen keek de dikke en luie kat gewoon toe wat de muizen allemaal uitspookten!
In elke aflevering bracht Emily een nieuw gevonden voorwerp mee. Als zij dan weer weg was, werd Bagpuss wakker en kwamen de speelgoeddieren en -poppen in de winkel tot leven. Naast een kikker, een specht en een pop waren dat in de eerste plaats enkele hyperactieve muizen. Met z’n allen keken ze dan wat het nieuwe voorwerp was en werden er verhaaltjes over verteld en liedjes over gezong- en.


Het decor met Bagpuss en de andere poppen

Populair
Er zijn in totaal maar 13 afleveringen van Bagpuss gemaakt. Desondanks heeft de serie zo’n indruk gemaakt dat Bagpuss nu tot de BBC Cult Classics behoort, er diverse particuliere websites over zijn en nog steeds talloze fans kent.
Ook zijn er enkele kinderboeken van de serie gemaakt en is er een video en een dvd met daarop alle originele afleveringen.

Links
– BBC Cult Classics: Bagpuss
Bagpuss & Co
Bagpuss

TV-avondje

Voor wie eens wil weten waar ik op de televisie zoal naar kijk: hier de programma’s waar ik de afgelopen avond naar heb gekeken… dit keer toevallig bijna allemaal op RTL 5:

20.00 – NOS Journaal
Mijn avond begint steevast met het NOS Journaal van 8 uur op Nederland 1. Daar kijk ik al naar zolang ik geen kind meer ben en me voor de wat grotere wereld in- teresseer.

20.32 – CSI Miami
Daarna keek ik CSI Miami, xc3xa9xc3xa9n van de versies van de populaire Amerikaanse Crime Scene Investigations over de politielaboratoria die in de VS een grote rol spelen bij het oplossen van misdrijven.
Een nog spannendere serie op deze zender is 24, waar ik elke zaterdagavond naar kijk.

21.28 – Herrie in de keuken
Vervolgens kwam Herrie in de keuken, een programma waarin chef-kok Herman den Blijker hopeloze keukens naar een hoger culinair niveau tilt.
Ik kijk hier niet altijd naar, maar deze keer wel omdat hij nu in Grand Cafxc3xa9 Koek- enbier in Alkmaar was. In dit restaurant deed mijn inmiddels overleden opa van vaderskant heel vaak zaken en ook mijn ouders kwamen daar wel, waardoor Koekenbier bij ons thuis een begrip was.

22.21 – Project Catwalk
Tenslotte bleef de TV ook nog aan voor Project Catwalk, de Nederlandse titel voor het Amerikaans programma Project Runway, waarin diverse jonge modedesign- ers het tegen elkaar opnemen om kans te maken op een ingang in de professio- nele modewereld.
Ik vind dat soort, eigenlijk nauwelijks serieus te nemen, extravagantie altijd wel leuk omdat het zo lijnrecht ingaat tegen de alledaagse suffe sober- en somber- heid, waar de meeste mensen merkwaardigerwijze steeds naar lijken te neigen (zie ook mijn eerdere logs over de serie A Queer Eye)
Je ziet in zulke programma’s ook mensen waarvan je je nauwelijks kan voor- stellen dat die echt zo zijn. Zo bijvoorbeeld in deze aflevering de designer Austin Scarlett, die werkelijk zo gay is, als gay maar kan zijn:

Casino Royale

Afgelopen avond ben ik naar de nieuwste James Bondfilm Casino Royale geweest.
Uit de uitgebereide media-aandacht had ik al wel begrepen dat deze film heel anders zou zijn dan de eerdere Bondfilms, dus ik was benieuwd…

Na een korte introscxc3xa8ne in sinister zwart- wit, kwam er eerst al een heel fraaie en kleurrijke grafische mix van waar het in de film om zou gaan: kaartspelen, dode(lijke) heren en geld…
Maar voor dat dat zover was, kwamen er eerst een aantal zeer spectaculaire actie- scenes, die wel pasten bij het nieuwe, rauwere imago dat James Bond in deze film heeft gekregen.

Want dat was wel het meest spraakmakende aspect van deze film: de nieuwe Bondspeler Daniel Craig, die een stuk minder gentleman is dan de eerdere spelers van deze rol. Mij deed Craig, met zijn ijskoude voorkomen, nogal denken aan Wladimir Poetin in diens vroegere functie van KGB-officier…
Maar goed, daar wende je gaandeweg de film wel aan en het past ook wel bij deze tijd, waarin de hele internationale situatie een stuk complexer en harder is geworden, ten opzichte van de relatief eenvoudige en zelfs "fatsoenlijke" Koude Oorlog.
Dat werd ook heel subtiel uitgedrukt toen M tegen Bond zei dat "we soms teveel op onze vijanden letten en daarbij vergeten te letten op onze vrienden"…

Niet alleen met de nieuwe Bondspeler, maar ook met diverse andere punten is deze film een herstart van het klassieke Bond-concept. Zo is Bond zelf een stuk minder de "mister-perfect" als in de vroegere films en moet hij gaandeweg de film ook nog de nodige ervaringen opdoen en (harde) lessen leren.
Ook van de soms wel erg overdreven futuristische gadgets, plannen en wapens uit sommige oude films, is weinig meer over. Wel wordt leuk getoond hoe veel je tegenwoordig al met gangbare dingen als een mobiele telefoon kunt bereiken (waarbij zowel de gebruikte gsm als de noteboek duidelijk herkenbaar van Sony waren, die ook achter de productie van de film zit).
Al met al een heel geslaagde film!

Zwartboek

Afgelopen avond ben ik naar de film Zwartboek van de Nederlandse regisseur Paul Verhoeven geweest.

Bioscoop
Deze film draaide niet in de bioscoop waar ik normaal weleens heen ging, maar alleen in een andere. Daar was ik dit keer dus voor het eerst en het bleek een heel mooie bioscoop te zijn, bijna nog helemaal in de jaren ’20-stijl, met o.a. zo’n rijkgeplooid gordijn (kan even niet op de exacte naam komen) voor het scherm, dat bij het begin langzaam wordt opgetrokken.

Filmset
Ik ben mede naar deze film gegaan omdat ik een klein jaar geleden naar de filmset voor een scxc3xa8ne ervan ben wezen kijken. Zie voor verslag en foto’s daarvan mijn eerdere log Indrukwekkende filmset.
Grappig is het dan om te zien hoe groots zo’n set wordt opgezet en hoe kort het filmfragment dan uiteindelijk maar is. Het ging daarbij om het gebouw van Socixc3xab- teit De Witte aan het Plein, dat met Nazivlaggen was omgetoverd tot het SD-hoofdkwartier, waar zich een belangrijk deel van het verhaal afspeelt.
Ook herkende ik het station waar de stoomtrein uit het begin van de film aankwam: het monumentale station Haarlem, waar ik ook heel regelmatig kom. Maar voor die scene hebben ze denk ik gebruik gemaakt van oudere beelden…

Indrukwekkend
De film als geheel vond ik goed en indrukwekkend. In elk geval een stuk beter dan een eerdere Nederlandse film als "Soldaat van Oranje". Zwartboek komt over het algemeen professioneel over, al blijft het wat vreemd dat de spelers Neder- lands praten, in plaats van het in grote films zo gebruikelijke Engels.
Het verhaal gaat over een Joodse jonge vrouw die op de vlucht is voor de Duitse bezetter, een verhaal dat natuurlijk al vele malen verteld is, maar hier toch heel verrassend en spannend is. Dit ondanks dat er bijna niemand gespaard blijft en het geweld in al zijn bloederige details getoond wordt…
Net als overigens de volledige naaktheid van mooie vrouwen- en minder mooie mannenlichamen, maar die langzame grensverlegging is kennelijk ergens voor nodig…

Gerechtigheid
Het verhaal laat vrij indringend zien dat in de oorlog (maar eigenlijk altijd) een scherp onderscheid tussen goed en kwaad niet te maken viel, dat niemand te vertrouwen was, dat iedereen een verrader kon zijn en dat het voor een eindoor- deel (dus) eigenlijk niet eens zo heel veel uitmaakt(e) aan welke kant je stond…
Dat werd onder meer duidelijk gemaakt door het gebrekkige optreden van het bevoegde gezag, dat niet in staat is om recht te doen aan het onbeschrijvelijke onrecht dat mensen elkaar aandoen. Mede daarom vond ik het goed dat op het eind van de film de grote verrader door de hoofdpersoon zelf ter dood wordt gebracht, in plaats van hem aan de bevoegde instanties over te leveren, zoals de politieke correctheid vereist…

Hypocrisie
Tenslotte schijnt regisseur Paul Verhoeven ook een kleine persoonlijke afrekening in deze film verwerkt te hebben. Door middel van meerdere scxc3xa8nes en details lijkt hij de hypocrisie van met name de gereformeerde Nederlanders aan de kaak te willen stellen en in het verlengde daarvan de bepaald niet verheffende manier waarop de bevrijde Nederlanders zich op hun beurt gedroegen…
Zie over dit aspect ook de recensie op www.katholieknederland.nl.

Studio 54

Afgelopen avond was op RTL7 de film "54" – een modern sprookje over de wereld van uiterlijke schijn.
De film gaat over Shane, een door Ryan Philippe gespeelde, knappe jongen uit het vlakbij New York gelegen Jersey (wiens mooie lange haar gaandeweg de film helaas steeds korter wordt). Hij droomt van het uitgaansleven in de grote stad en weet, louter door zijn fraaie uiterlijk, een baan te krijgen in de meest hippe disco/club van dat moment: Studio 54!

Studio 54
Het kader van de fim wordt gevormd door wat studio Studio 54 echt was: de meest extra- vagante uitgaansgelegenheid van de jaren ’70, waar onder leiding van (de in de film duidelijk homoseksuele) Steve Rubell, drank, drugs, sex en disco aan de orde van de dag, of beter gezegd nacht waren. Het motto van Studio 54 was dan ook The Moon, the Spoon and the Stars, oftewel: de nacht, de (lepel met) drugs en de (muziek- en film)sterren!
Het kon dan ook niet uitblijven dat de belastingdienst daar in 1979 een eind aan maakte. Als een schaduw van wat het vroeger was bestond de club nog tot 1986. De geest van Studio 54 is echter inspiratie geweest voor de opzet van talloze latere disco’s en clubs over de hele wereld.

Gay
Studio 54 was ook xc3xa9xc3xa9n van de eerste gemengde uitgaansgelegenheden voor zowel homo’s als hetero’s: de extravagantie trok hetero’s aan en homo’s vielen er niet in op.
Dit aspect komt in de film, vooral met het optreden van de hoofdrolspeler, zo duidelijk naar voren, dat je, afgezien van de obligate gesuggereerde heterosex, zou denken dat je naar een homo-erotische film kijkt…

Eind
Zoals in bijna alle sprookjes, wordt ook in deze film alle uiterlijke schijn, hoe mooi ook, genadeloos ontmaskerd en overleven alleen echte vriendschap en liefde. Toch kan mijns inziens de "everlasting party", zoals die in Studio 54 met al zijn uiterlijke uitspattingen werd georganiseerd, als een uiting van verlangen naar eeuwig en volmaakt geluk worden gezien, een verlangen dat echter in innerlijk- heden duurzamer blijkt te zijn…

Links
Zie ook de info bij www.disco-disco.com en op www.studio-54.tk!

Zomergast Verbrugge

Afgelopen zondagavond was de filosoof Ad Verbrugge de gast in het VPRO televisie- programma Zomergasten. In dat (live uitge- zonden) programma krijgen bekende Nederlanders de gelegenheid om hun eigen televisie-avond in te vullen met zelf gekozen televisie-, film- en muziekfragmenten.

Conservatief
Ad Verbrugge is een nog jonge filosoof aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, die vooral bekend is geworden met zijn in 2004 versche- nen boek "Tijd van onbehagen", waarin hij de teloorgang van de gemeenschapszin en gemeenschappelijke waarden als gevolg van een doorgeschoten indivualisme in de westerse samenlevingen aan de kaak stelt. Daarmee past hij in de in Nederland nog vrij jonge stroming van neo-conservatieven, waarvan prof. Andreas Kinneging een andere bekende vertegen- woordiger is.

Gemeenschappelijk
Ik heb niet de hele avond gekeken, maar het viel me (deels wederom) op dat Verbrugge een aantal dingen met mij gemeen heeft. Naast de weelderige haardos, onder meer zijn reeds genoemde conservatieve maatschappijvisie, zijn bewondering voor (het werk van) de Duitse filosoof Martin Heidegger en zijn waardering voor de vermoorde politicus Pim Fortuyn.

Beelden
Verbrugges visie, hobbies en voorkeuren werden aan de hand van een keur aan fragmenten gexc3xafllustreerd, onder andere een zeldzaam televisiefragment van Heidegger, dat voor mij, net als voor Verbrugge, de eerste keer was dat ik deze grote filosoof in bewegend beeld zag.
Confronterend was een fragment uit "Our Daily Bread", waarin werd getoond hoe levende kuikens fabrieksmatig worden "verwerkt", hetgeen een goed voorbeeld is van Heideggers visie op hoe techniek ons leven is gaan beheersen.
Ontroerend was een interview waarin Pim Fortuyn met een psychotherapeut sprak over het Hiernamaals en waaruit bleek dat hij niet alleen een opportunistisch populist, maar ook een gevoelig mens was…