We bellen!

Op deze uitzonderlijke warme, maar wel regenachtige novemberdag ben ik weer een keer naar het Museum voor Communicatie in Den Haag geweest. Daar loopt namelijk nu, naar aanleiding van 125 jaar telefonie in Nederland, de tentoon- stelling We bellen! En dat wilde ik als ‘telefoonfan’ natuurlijk niet missen…


Telefoontoestel uit 1910

Opkomst
Natuurlijk waren bijna alle modellen telefoontoestellen te zien, van de allereerste tot de nieuwste mobieltjes. De oudste telefoons zijn nog grote, maar fraaie ambachtelijk vervaardigde apparaten van hout en metaal.
Later komen daar de wat kleinere zwarte toestellen van bakeliet voor in de plaats en in 1965 wordt het voor die tijd heel modern en ergonomisch vormgegeven grijze standaardtoestel gexc3xafntroduceerd. Iedereen van mijn leeftijd en ouder zal ze zeker nog kennen.


De T65 uit 1965

Neergang
In de jaren ’70 slaat de individualisering ook op telefoongebied toe en komen er naast het standaadtoestel dat iedereen in huis had, ook gekleurde exemplaren. In de jaren ’80 komen er dan ook telefoons met meer functies en mooiere of apart- ere vormgeving.
In de jaren ’90 komen dan de mobiele telefoons op, die, samen met de zgn. DECT (draadloze binnenhuis) telefoons binnen een paar jaar de vaste telefoon- toestellen bijna volledig wegconcurreren…

(zie over mobiele telefoons ook mijn eerdere log over Motorola)

9 gedachten over “We bellen!

  1. In Amsterdam lieten we de beul vroege altijd uit Haarlem komen (-:

    In de vroegmoderne tijd waren straffen altijd zeer symbolisch. Ze duidden vaak iets van het vergrijp uit. Saddam Hoessein had zelf ook al aangegeven het vuurpeloton te preferen, als ze hem toch ter dood zouden veroordelen. Ik denk dat die galg inderdaad als een extra vernedering is bedoeld. Het geeft in feite aan dat hij tegen de eer van een militair in heeft gehandeld en daarom ook geen voor een soldaar passende straf krijgt.

  2. Heel erg sterke log. Het doodwensen van iemand, maar er niet de verantwoording voor willen dragen getuigt al van de zwakheid van de doodstraf als middel.

    Ik vind het grootste nadeel van de doodstraf dat het niet dient als straf. Je hebt er hooguit de nabestaande mee, maar als dode ervaar je je eigen dood toch niet.

    Plus dat ik denk dat straffen een middel is om boete te doen voor een misdaad die je je omgeving hebt aangedaan om je daarna weer ‘schoon’ te kunnen herenigen met die omgeving en ook dat lukt niet als je dood bent.

    En iemand doden als straf voor het doden van iemand snap ik al helemaal niet. ‘Oog om oog maakt ons allen blind’, zei Gandhi ooit.

  3. Moeilijk onderwerp om over te schrijven. Ik ben tegen de doodstraf, no matter what. Ook als deze door groepen uitgevoerd wordt of voor mijn part door een robot. Ik vind dat niemand het recht heeft om iemand te doden, er zijn verschillende manieren om personen te straffen, levenslang dwangarbeid etc.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s