Kermis

Gisteren ben ik even langs de kermis op de Grote Markt alhier geweest.

Ik vind kermis altijd wel leuk om te zien vanwege het zo kenmerkende en veelkleurige spektakel van lichtjes, geluid en actie

Zelf eraan deelnemen is echter niet zo echt iets voor mij: zweefmolens en andere gevaarlijk draaiende objecten zijn niet zo bevorderlijk voor mijn maag, voor veel spelletjes ben ik niet behendig genoeg en voor gokspelletjes ben ik net weer iets te zuinig c.q. niet hebzuchtig genoeg

Prijs van de kermisToch was er nog wel 1 balwerpspel waarbij je bijna altijd prijs hebt, dus daar heb ik me wel aan gewaagd en zowaar wat gewonnen… dat wil zeggen ik mocht voor een bepaald aantal punten wat uitzoeken.
Ik heb deze keer maar eens niet voor een pluche knuffeldier gekozen, maar voor een lekker stoere Amerikaanse adelaar (zie foto)

Wat mij trouwens opviel, was dat alle kermisexploitanten/medewerkers steeds in hun gewone dagelijkse kloffie staan… waarom dragen zij eigenlijk niet wat flitserende kleding, die meer bij de sfeer van hun attracties past (net zoals in het circus bijvoorbeeld)…?

Advertenties

Filosofie voor de zwijnen

De voorkant van het boek Filosofie voor de zwijnenVanavond ben ik naar een lezing geweest die in het kader van de Maand van de filosofie plaats- vond onder de titel “Filosofie voor de zwijnen“.

Deze lezing werd gegeven door de auteur van het gelijknamige boek, de (rechts)filosoof dr. Klaas Rozemond, en werd afgewisseld met toe- passelijke luchtige tekeningen en dito gedichten, zoals die ook in het boek zijn opgenomen.

Plaats van handeling was de prachtige 16e eeuwse doelenzolder van het gebouw waarin tegenwoordig de Haarlems stadsbibliotheek is gevestigd. Iets minder mooi was misschien dat er maar zo’n 12 toehoorders waren, waaronder zeker 4 mensen van het bibliotheekpersoneel…

Het onderwerp van de lezing was de vraag of een piekerende filosoof geluk- kiger is dan een dom zwijn/varken. Aan de hand van deze vraag werd geke- ken wat diverse oudere en nieuwere filosofen hierover te zeggen hadden.
Het bleek dat dat er eigenlijk weinig nieuws onder de zon is en dat reeds de klassieke filosofen, zoals Socrates en Plato standpunten innamen, die sinds- dien, in diverse varianten, steeds weer door andere filosofen zijn herhaald en/of uitgewerkt.

De antwoorden op de beginvraag varieren daarbij van dat de filosoof de gelukkigere is omdat hij alles doorziet en het lichaam c.q. al het aardse toch niet meer is dan een kerker voor de geest/ziel tot de mening dat de zot, de domme of het dier de gelukkigere is omdat die nergens over hoeft na te denken en simpelweg tevreden en gelukkig is met wat hij of het heeft.

De auteur eindigt zelf met de stelling dat het gaat om een juiste combinatie van beiden: zowel nadenken waar nodig, maar ook proberen afstand te ne- men van het denken en de aardse beslommeringen om dan rustig te kunnen genieten van al het moois dat er is…
Deze opvatting noemt hij het “Porcratisme”: een samentrekking van het domme varken (Latijn: porcus) en de denkende Socrates!

Maar ook deze laatste insteek is niet nieuw, want is niet veel anders dan het principe van de gulden middenweg, van de juiste maat houden, zoals al door Aristoteles betoogd werd en in diens navolging via m.n. Thomas van Aquino het centrale principe van het (katholieke) Christendom werd…

In naam der koningin

Naar aanleiding van de vorige log waarin naar voren kwam dat er bij de rechterlijke macht kennelijk zoiets heerst van wat met enige overdrijving wel een identiteitscrisis genoemd kan worden, hier nog even een korte nadere beschouwing over het “in naam der koningin”…

De rechtbank te AssenDe Nederlandse rechter spreekt recht “in naam der koningin”. Met deze woorden begint het uitspreken van het vonnis en het wordt gesymboliseerd door het portret van de huidige koningin Beatrix, dat in elke rechtszaal hangt. Bovendien staat deze tekst ook bovenaan een dwangbevel waarmee een rechterlijk vonnis in de praktijk ten uit- voer gelegd kan worden.

Het feit dat het portret van de koningin niet meer prominent op de ereplaats achter de (voorzitter van de) rechtbank hangt, maar steeds vaker ergens opzij of zelfs op een zijmuur, duidt erop dat men kennelijk niet meer geheel overtuigd is van datgene waar het portret en de uitgesproken woorden voor staan. Ook menig burger snapt waarschijnlijk niet veel meer van wat de koningin met de rechtspraak en dwangbevelen te maken heeft.

Daarom zou het goed zijn als men eens bij die betekenis zou stilstaan en ook naar de burger toe duidelijk zou maken wat het inhoudt: namelijk dat de rechters, justitie en politie geen instellingen zijn die ons op eigen titel en op eigen houtje lastig vallen, maar dat zij dat doen omdat dat in het belang van de Nederlandse samenleving is…

Wij hebben in Nederland politie, een openbaar ministerie en een rechterlijke macht om de orde te handhaven en geschillen te beslechten, niet omdat zij dat zo leuk vinden of om juristen van werk te voorzien, maar omdat wij allemaal daar baat bij hebben!

Nu zou je dat ook kunnen symboliseren door te zeggen: “in naam van de samenleving” of “in naam van de regering” en in plaats van een portret van de koningin bijvoorbeeld het Nederlandse rijkswapen of zelfs een Neder- landse vlag op te hangen. Deze alternatieven geven echter minder goed aan waar het om gaat, dan wanneer we de koningin daarvoor “gebruiken”.

De koningin staat als formeel hoofd van de regering namelijk niet alleen voor het overheidsapparaat dat voor een ordelijke en leefbare samenleving dient zorg te dragen, maar bovendien ook voor de menselijke kant van de regering.
Daarmee appeleert (de naam en het portret van) de koningin aan het feit dat de overheid niet alleen een bureaucratisch machtsapparaat is, maar juist ook ten dienste van de burgers staat en moet staan.

Door die dimensie erin te betrekken krijgen de instellingen die “in naam der koningin” handelen a.h.w. ook meer krediet omdat dan verwezen wordt naar dingen waar nagenoeg iedereen het wel mee eens moet zijn: niet alleen de macht, maar ook de menselijke kant van de maatschappij…

Open Dag van de Rechtspraak

Het logo van de RechtspraakVanmiddag ben ik in het kader van de Open Dag van de Rechtspraak naar het gloednieuwe gerechtsge- bouw in Haarlem geweest.

Het gebouw op zich is wel mooi geworden, met veel glas en hout en zodanig ontworpen dat het ondanks zijn grootte nauwelijks alszodanig opvalt tussen de oude gebouwen in de oude binnenstad.

Ook mooi zijn altijd de vele informatiefoldertjes en pennen die je op zulke dagen door aardige meneren en mevrouwen aangeboden krijgt. Er waren ook diverse gelegenheden waarbij uitleg werd gegeven over aspecten van de rechtspraak, maar dat was voor mij niets nieuws, dus liet ik deelname daaraan graag aan anderen over.

Minder mooi was echter dat sommige stands en kraampjes waren opgezet in de kleine zittingszalen: de stoelen voor het publiek waren allemaal op het podium voor de rechters gedumpt en de kraampjes pal daarvoor neergezet…

Zoiets getuigt niet bepaald van respect en ontzag voor de rechtspraak: een zittingszaal is dan wel geen gewijde ruimte, maar wel een ruimte waar niet achteloos mee mag worden omgegaan, aangezien het een ruimte is waar over belangrijke, ingrijpende en soms zelfs levensbelangrijke zaken wordt beslist.

De binnenplaats van het gerechtsgebouw in HaarlemVan deze achteloosheid getuigde ook de manier waarop het, overigens bijzonder kale, portret van de koningin was opgehangen: in principe recht achter de rechters, maar in de grote zalen, waar er op die plek een groot projectiescherm hangt, had men het maar in een hoek naast een deur gehangen en ook in een andere zaal had men het in een hoek gehangen omdat anders een deel van het kunstzinnige schilderwerk op de muur erdoor afgedekt zou worden…

Ook dit getuigt weer van een triest gebrek aan eigenwaarde en zelfrespect: in Nederland wordt het recht gesproken “in naam der koningin” en als men dat zo zegt, dan moet men daar ook voor staan en het portret dat onze koningin symboliseert, daar hangen waar het hoort: op de ereplaats.
Elke afwijking daarvan doet tegelijk afbreuk aan datgene waarvoor de rechters daar zitten: niet voor de persoon van de koning(in), zoals soms weleens oppervlakkig wordt gedacht, maar voor dat waar ook de koning(in) weer voor staat: voor de Nederlandse samenleving!

Ik heb het al even genoemd: de kunstwerken waarmee de zittingszalen versierd zijn. Die bestaan uit muurschilderingen en zijn in elke zaal in een andere kleur en staan telkens voor een ander aspect van het thema “de nuances van de taal”.
Op zich is dat een toepasselijk thema voor de rechtspraak, waarbij het immers voor het grootste deel om taal(gebruik) gaat. Maar de manier waarop het in dit geval is vormgegeven is eigenlijk onacceptabel voor zittingszalen, iets wat veel rechters ook te kennen hebben gegeven.

In een zaal is bijv. het woord “feit” in allerlei talen op de muur geschilderd en in een andere zaal een hele reeks diverse woorden. Niet alleen leidt dat tijdens de zittingen af, maar het kan ook tot veel misverstanden of zelfs ongenoegen leiden, zeker de buitenlandse woorden…
Zowel verdachten als slachtoffers en hun aanverwanten komen immers niet naar een rechtbank om zich in de kunstzinnig weergegeven nuances van de taal te verdiepen, maar zijn daar doorgaans op grond van veel minder prettige, of zelfs verschrikkelijke gebeurtenissen…

Op zich kan het geen kwaad om, al of niet kunstzinnig verbeeld, stil te staan bij de nuances van de taal, alleen niet in een rechtszaal! Hoewel in een rechtszaak nuances van belang zijn, is dat toch niet waar het uiteindelijk om te doen is: in een rechtszaak gaat het om een oordeel, een vonnis, een beslissing, om een machtswoord… Daarom is een rechtszaal niet de juiste plaats voor het uitbeelden van nuances, dat kan beter gebeuren in de hal van het gerechtsgebouw of in de raadkamer waar de rechters onderling over hun oordeel beraadslagen.

Al met al valt hieruit te concluderen dat (helaas) ook/zelfs de rechterlijke macht de weg een beetje kwijt lijkt. Men weet zich kennelijk niet helemaal zo goed raad met de eigen positie binnen de samenleving, hetgeen ook al sprak uit de nieuwe naam en het nieuwe logo waarover ik in een eerdere log al schreef…

Inside Man

De filmposter van Inside Man
Vandaag weer eens naar de bioscoop geweest en wel naar de film Inside Man.

Deze film gaat over een bankroof die niet is wat het lijkt. Films over bankovervallen zijn al zo vaak gemaakt, dat haast alle mogelijke varianten al wel eens verfilmd zijn.

Desondanks is Inside Man toch een zeer geslaagde film, met een mooie mix van spanning, verrassende elementen, tra- giek en triomf.

Zoals al direct in het begin wordt gezegd, gaat het niet om het wie, wat, waar en waarom, maar vooral om het hoe

Vrolijk Pasen!

Vrolijk Pasen!

Ik wens alle lezers van mijn weblog een

VROLIJK, FIJNE en GOEDE PASEN !!

Zoals tegenwoordig met de meeste christelijke feestdagen het geval is, kennen steeds minder mensen de precieze betekenis ervan.

Pasen wordt tegenwoordig vooral geassocieerd met eieren, kippen, (paas)hazen en de ontluikende natuur.

Zulke symbolen stammen uit voor-christelijke culturen, toen men rond deze tijd met lentefeesten vierde dat de dagen weer langer werden, de zon weer meer ging schijnen en de aarde weer vruchtbaar werd, kortom dat er weer nieuw leven kwam!

Het Christendom heeft deze oersymbolen overgenomen, niet alleen als symbolen voor nieuw aards leven, maar ook en vooral als symbolen voor eeuwig leven.

Het huidige Paasfeest viert namelijk dat Jezus Christus op deze dag verrezen is uit het graf, nadat hij op Goede Vrijdag door de Romeinen was gekruisigd.

Volgens het Christelijke geloof heeft Jezus met die zelfopoffering de prijs betaald voor de zonden en gebreken van de mensheid, waardoor wij niet meer verdoemd zijn, maar na de dood mogen uitzien naar een eeuwig leven in volmaakt geluk!

Gerard Reve

In memoriam

Gerard Reve in de parochiekerk van MachelenOp zaterdag 8 april jongstleden overleed in een verzorgingshuis in het Belgische plaatse Zulte en in de leeftijd van 82 jaar, de beroemde Nederlandse schrijver Gerard Reve.

Gerard Reve werd geboren in een communistisch gezin in Amsterdam in 1923, heette oorspronkelijk Gerard Kornelis van het Reve en was een jongere broer van de vroeger bekende Rusland-kenner Karel van het Reve.

Gerard Reve was een spraakmakend en omstreden persoon: eerst omdat hij in de jaren ’60 openlijk voor zijn homoseksu- aliteit uitkwam, vervolgens omdat hij in 1966 katholiek werd en tenslotte omdat hij dermate eigenzinnig voor zijn geloof uitkwam, dat dat als godslastering werd gezien, waarvoor hij voor de rechter werd gedaagd: het beroemde ‘ezelspro- ces’, waarin hij overigens werd vrijgesproken.

Zijn debuut maakte hij in 1947 met de roman ‘De Avonden’, waarmee hij op slag en voorgoed beroemd werd. Tegenwoordig geldt hij, samen met Harry Mulisch en W.F. Hermans als xc3xa9xc3xa9n van de grootste na-oorlogse Nederlandse schrijvers.

Ikzelf heb nog nooit een boek van Reve gelezen, maar wat ik de afgelopen dagen van hem gezien en gelezen heb, was het een originele geest, die tegendraads durfde te leven, te denken en te schrijven.

En hoezeer hij ook een cultus rondom zijn eigen persoon wist te crexc3xabren, tevens liet hij blijken hoezeer niet alleen hij, maar wij alleen in een eeuwen- oude traditie staan c.q. zouden moeten staan. Hij kwam daar voor uit door zich bewust aan te sluiten bij de waarschijnlijk grootste en rijkste culturele en religieuze traditie die er is: het Katholicisme.

Naast zijn literaire werken heeft hij ons daarom ook spirituele teksten nage- laten, die zowel van oprechte twijfel als van diep geloof getuigen:

Dagsluiting

Eigenlijk geloof ik niets,
en twijfel ik aan alles,
zelfs aan U.

Maar soms, wanneer ik denk
dat Gij waarachtig leeft,
dan denk ik,
dat Gij liefde zijt,

en eenzaam,
en dat,
in diezelfde wanhoop,
Gij mij zoekt,
zoals ik U.

Zie ook: gerardreve.web-log.nl