Poll

Alle lezers van deze weblog opgelet!

Hiernaast vind je een poll waarin gevraagd wordt naar je mening over deze weblog.

En voor het geval je nog verdere opmerkingen of suggesties over deze weblog hebt, ook hier nog even de vraag:

Wat vind je van deze weblog…?

Europa – waarvandaan…?

Als het gaat om de herkomst van het woord Europa, dan wordt nagenoeg altijd verwezen naar de, daardoor inmiddels zeer bekende, Griekse mythe over de prinses Europa die door de oppergod Zeus ontvoerd werd.

De mytheEuropa op de stier
Volgens deze mythe was Europxc3xa9 een dochter van koning Phoinix (volgens een andere versie koning Agenor) van Tyron (of Sidon in het huidige Libanon). De Griekse oppergod Zeus was verliefd geworden op deze prinses en vermomde zich als een mooie stier om haar, op het strand van Fenicixc3xab te kunnen benaderen. Europxc3xa9 werd door de stier gefascineerd en ging op zijn rug zitten. Plots sprong toen de stier in het water en zwom, met Europxc3xa9 op zijn rug, helemaal naar het eiland Kreta. Daar naam Zeus weer zijn menselijke gestalte aan en had gedwongen gemeenschap met haar, met als gevolg dat zij een drieling ter wereld bracht.

Deze ongelukkige prinses Europxc3xa9 heeft echter niets met het huidige Europa te maken: zij stamde uit Fenicixc3xab en belandde op Kreta – allebei gebieden die in die tijd tot Azixc3xab gerekend werden.
De beroemde Griekse geschiedschrijver Herodotos schreef daarom reeds in de 5e eeuw voor Christus, dat het werelddeel Europa haar naam nooit aan deze aziatische prinses ontleed kan hebben.

De waarheid
Waar heeft Europa haar naam dan wel vandaan? Herodotos wist het niet, maar moderne wetenschappers gaan er tegenwoordig vanuit dat de naam Europa een geografische oorsprong heeft: in de oudste tijden was Europe in het gebied van Boxc3xb6tixc3xab tot aan Macedonixc3xab de naam van een aardgodin en kwam aldaar ook voor als plaats- en riviernaam. Nadat men eerst het noordelijke deel van Griekenland met de naam Europe is gaan aanduiden, werd dit vervolgens de naam voor het hele vaste land van Griekenland en uiteindelijk voor het hele Europese vasteland zoals dat door de Hellespont en de Bosporus van Azixc3xab en door de straat van Gibraltar van Afrika gescheiden was.

(zie ook de log ‘Europa – waarheen…?‘)

Motorolus

Motorolus is het Latijnse woord voor mobieltje

Motorolus is geen origineel Latijns woord, want in de tijd van de Romeinen bestonden er uiteraard nog geen telefoontoestellen, laat staan mobiele GSM-telefoons!

Het woord is daarom afgeleid van de woorden movere (bewegen) en motor (dat wat beweegt) en wel in het kader van een Vaticaans project waarbij voor allerlei moderne woorden in het Latijn worden ‘vertaalt’. Dit om deze woorden te kunnen gebruiken in officixc3xable teksten van de Katholieke Kerk, die zoals bekend nog altijd het latijn gebruikt.

Grappig is wel dat het woord motorolus erg lijkt op het Amerikaanse merk Motorola dat onder andere mobiele telefoons maakt

(zie ook mijn eerdere log ‘Motorola rulezzz!)

PS: het World Wide Web is in het Latijn: Tela Totius Terrae

Innerlijke diepgang

Innerlijke diepgang: iets dat, als tegenstelling tot oppervlakking uiterlijk vertoon, als gewaardeerde kwaliteit wordt gezien, als element van leven op een hoger niveau, als kenmerk van een beter mens…

Maar wat is innerlijke diepgang? Wat moeten we eronder verstaan…?
In elk geval iets innerlijks, iets geestelijks, iets dat niet met de buitenkant, het materixc3xable, het vluchtige en oppervlakkige van doen heeft. Iets wat het denken, niet het handelen betreft…

Wat deze ‘binnenkant’ van de mens betreft, zijn er diverse soorten denkwijzen te onderscheiden:

Psychisch:
Er zijn mensen met een gecompliceerde psychische gesteldheid, met een geest die anderen meer of minder moeilijk kunnen begrijpen, een geest die ook voor de betrokkenen zelf vaak een labyrint is… Dit wordt niet zozeer als innerlijke diepgang, maar meestal als psychisch probleem of zelfs psychische stoornis gezien.

Slimheid:
Ook zijn er mensen die heel goed weten wat ze doen, die heel slim zijn, heel snel dingen kunnen inschatten en berekenen. Mensen die heel kien of zelfs vernuftig zijn… maar daarbij meestal vooral hun eigen belang dienen… ‘boerenslimheid’ heet dat vanoudsher… en ook dit valt daarom niet onder ‘innerlijke diepgang’ die echt te waarderen valt.

Praktische kennis:
Al wat meer gewaardeerd wordt de kennis van hoe men op een handige en nuttige manier met allerlei dingen en situaties kan omgaan. Weten hoe men dingen kan vervaardigen, kan gebruiken en repareren, weten hoe men problemen en lastige situaties kan oplossen is niet alleen handig voor jezelf, maar meestal ook nuttig voor anderen en voor de gemeenschap.

Beschouwende kennis:
In zekere zin de tegenpool van praktische kennis is beschouwende kennis: veel dingen weten, weten hoe dingen werken en in elkaar steken (natuurwetenschappen) en weten wat waarom allemaal gebeurd is (geschiedenis). Ondanks dat deze kennis geen direct praktisch nut of toepasbaar is, staat deze vorm van weten toch vaak in hoger aanzien dan praktische kennis en komt dan ook al aardig in de buurt van wat men onder ‘innerlijke diepgang’ verstaat.

Wijsheid:
Hoe handig praktische kennis en kennis over de wereld ook is, zonder te weten waarvoor je die kennis kunt gebruiken, heb je er eigenlijk niet echt veel aan. De belangrijkste vorm van kennis is daarom de wijsheid: weten waarvoor dingen gedaan moeten worden, weten wat goede doelstellingen zijn. Wijsheid is weten wat de juiste doelen zijn (over wat precies goede doelen zijn, hoop ik later nog eens iets te schrijven).
Wil beschouwende kennis zinvol zijn, dan voedt die de wijsheid en geeft de wijsheid op haar beurt een doel aan waarvoor de praktische kennis de geschikte middelen kan leveren.

Levenswijsheid
De omschrijving ‘weten wat de juiste doelen’ kan een beetje te zakelijk of zelfs technisch klinken wanneer men bij het woord ‘wijsheid’ aan ‘levenswijsheid’ denkt. Levenswijsheid betreft echter net zo goed het weten wat juiste doelen zijn, weten wat goed is om te doen… het verschil is ‘slechts’ dat bij levenswijsheid die kennis niet door (zelf)studie is opgedaan, maar in de loop van iemands leven, door praktijkervaringen en/of door voorbeelden die anderen hebben voorgeleefd.

Gevoel
Valt echte ‘innerlijke diepgang’ nu uiteindelijk samen met (levens)wijsheid…? Filosofisch en verstandelijk gezien zou ik zeggen van wel, maar ik denk dat dat niet helemaal recht doet aan wat mensen in het algemeen onder ‘innerlijke diepgang’ verstaan en ook niet aan de rijkdom die dat begrip veronderstelt.

Evenwicht
Innerlijke diepgang is denk ik een combinatie van (levens)wijsheid en bepaalde gevoelens. Gevoelens van medeleven, compassie, ontroering, vriendschap of zelfs liefde. Belangrijk is daarbij wel dat de meer verstandelijke wijsheid deze gevoelens hun juiste plaats geeft, want zonder een kader en juiste gerichtheid, kunnen gevoelens en emoties heel diep gaan, maar daarmee zo meeslepend zijn dat ze contraproductief werken…

Daarom moet ook hier, zoals op bijna alle terreinen van het leven, het juiste evenwicht worden gezocht tussen verstand en gevoel, tussen hoofd en hart… en daar waar wijsheid op die manier samengaat met het gevoel, kan men met recht spreken van innerlijke diepgang…

(vergelijk dit ook met het ‘Filosofisch denkraam‘)

Lemniscaatklok

Een bijzonder originele recente uitvinding is de zgn. Lemniscaatklok, bedacht door Cees van den Bos uit Groningen.

Deze klok is niet meer, zoals gebruikelijk, cirkelvormig met 12 (of 24) cijfers, maar bestaat uit een lemniscaat of 8-vorm. Ook heeft deze klok geen wijzers, maar wordt de actuele tijd aangegeven door led-lampjes.

Door de bijzondere vorm geeft deze klok op plastische wijze de dag (de bovenste cirkel) en de nacht (de onderste cirkel) weer. De overgang tussen beide dagdelen is het centrale punt waarop het 18.00 resp. 6.00 uur is.

Persoonlijk vind ik alleen dat het originele nieuwe ontwerp niet goed tot zijn recht komt in de (ouderwetse) houten standaard… beter hadden metalen pootjes o.i.d. geweest…

Deze klok is (handgemaakt) voor 480,– euro te koop bij Deining Design.

Luther – de film

Afgelopen avond heb ik op de Duitse TV de eind vorig jaar uitgebrachte film ‘Luther‘ over de grote Duitse reformator Maarten Luther (1483-1546) gezien…. heel indrukwekkend!

Geslaagd
De uitvoering was bijzonder geslaagd: realistische settings, mooie kostuums en op een paar kleine details na, alles zoals het in het echt ongeveer geweest moet zijn. Klein minpuntje was dat bijv, het gebouw waarin de Rijksdag van Worms gehouden werd, in werkelijkheid geen kasteel maar het raadhuis was en dat de hoofdrolspelers niet helemaal de gelaatstrekken hadden zoals in het echt (bijv. keizer Karel V die in het echt een sterk vooruitstekende onderkaak had), maar dat zijn concessies die nu eenmaal inherent zijn aan het maken van films als deze.

Filmscxc3xa8ne waarin Luther zijn 95 stellingen op de kapeldeur spijkert

Gezichtspunten
Goed waren ook de verschillende gezichtspunten zoals die door diverse personen werden vertolkt: bijv. de overste van de Augustijnen die Luther stimuleerde, maar tegelijkertijd zijn hart vasthield voor de consequenties en keurvorst Frederik (heel mooi gespeeld door sir Peter Ustinov) die worstelde met het dilemma hoe hij als bestuurder alles in zo goed mogelijke banen moest leiden…

Filmscxc3xa8ne waarin de keurvorst een regeling met de Keizer probeert te treffen

Spijt…?
Ook kwam goed tot uiting hoe de op zich goedbedoelde hervormingspogingen van Luther helemaal uit de hand liepen en tot geweldsuitbarstingen leidden die hij nooit zo gewild had. Heel subtiel werd ook aangegeven hoezeer Luther zelf nog in het traditionele Katholicisme geworteld was: in een verwoeste kerk zette hij het kruis weer op het altaar en keek hij op bij het luiden van de angelusklok…

Verantwoordelijkheid
Desondanks heeft hij toch een geest uit de fles gelaten, die niemand er ooit meer in terug heeft kunnen krijgen: de geest van de gewetensvrijheid… van een vrijheid waartoe de mens uiteindelijk gedoemd is, maar niet toe veroordeeld wil zijn… van een vrijheid die verantwoordelijk maakt, verantwoordelijk voor dingen waarvoor we vaak niet verantwoordelijk willen zijn… een verantwoordelijkheid die we daarom graag op anderen afschuiven… ten goede of ten kwade…

Concreter
Wat concreter gezegd hield dit in dat de mensen tot aan de Reformatie, zoals die met Luther begon, zich konden richten naar wat de Katholieke Kerk hen leerde. Wanneer de mensen zich daaraan hielden, dan bevrijdde hen dat, volgens de katholieke geloofsopvatting, van verantwoordelijkheid voor alles waaraan ze zelf geen schuld hadden.
Na de Reformatie hoefden de mensen niet meer naar de Katholieke Kerk te luisteren, maar haast zonder uitzondering wxc3xa9l naar de nationale overheden en naar organisaties en personen met grote invloed (denk bijv. aan dictators en internationale ondernemingen). Deze stellen ook eisen en regels, maar bevrijden echter niet van de verantwoordelijkheid die mensen voelen voor het grote geheel, voor de natuur, voor het milieu en voor de minder bedeelde medemens…