Homowseksualiteit

Over homoseksualiteit in het algemeen en over die van mij persoonlijk in het bijzonder valt veel te zeggen. Ik zal mij beperken tot enkele gedachten over en vanuit mijn eigen situatie.

Ik ben enigszins huiverig om te spreken over mijn ‘homoseksualiteit’… Ten eerste omdat ik die term zo definitief vind klinken: voor eens en altijd homo. Dat schrikt mij een beetje af omdat homo-zijn op zich al niet de makkelijkste weg is, maar het idee om als homo oud te worden nog minder aantrekkelijk is…
Bovendien dekt het woord ‘homoseksualiteit’ in mijn geval ook niet helemaal de lading. Mijn eigen situatie komt namelijk niet geheel overeen met wat men doorgaans onder homoseksualiteit verstaat:

Afwijkend
Mijn eigen situatie wijkt af van wat men normaal onder homoseksualiteit verstaat, in de zin dat ik homoseksualiteit bij mezelf niet als een aangeboren geaardheid zie. Ik denk dat het bij mij eerder een combinatie van factoren (buitenbeentje, verlegen, daarom nooit veel aansluiting bij meisjes enz…) is, die er mede toe geleid hebben dat ik in het ‘homo-kamp’ beland ben. Bovendien ben ik ook geen homo die zijn geaardheid net zo uitleeft als een doorsnee hetero dat doet, met alle vaste en wisselende relaties en contacten van dien.

Overeenkomend
Wel komt mijn eigen situatie overeen met veel van de cliché’s die er over homo’s bestaan. Zo ben ik niet bepaald een stoere macho, mijn verschijning en mijn gedrag zijn eerder wat verfijnd, wat sommigen misschien een tikkeltje vrouwelijk zullen noemen. Ook draag ik graag opvallende en felgekleurde kleding en hecht ik erg aan een mooie, smaakvolle en kleurige vormen en dingen.
Samen met het feit dat ik best wel creatief, ook in veel andere opzichten apart ben en zeer eigen(zinnige) denkbeelden heb, val ik moeilijk in te passen in de gewone normale ‘heterowereld’ waarin conformering aan de grijze-muizenstandaard zo ongeveer de regel is.

Gevolg van dit (en meer) is echter wel dat ik ook in de homowereld een beetje buitenbeentje ben. Ook daar is de tendens tegenwoordig meer en meer dat homo’s niet alleen qua looks ‘straight’, d.w.z. net als hetero’s, willen overkomen, maar dat ze ook overigens als zo normaal mogelijke burgers gezien willen worden. Vanuit dat laatste wordt daarom vaak (resoluut) afstand genomen van het extravagante en provocerende gedrag dat traditioneel zo met homo’s geassocieerd wordt.

Protest
Ikzelf voel echter niet de behoefte om afstand te nemen van deze extravagante kant en wel omdat:
– ik juist wel van enige extravagantie houd;
– ik geen normaal standaardgeval ben en waarschijnlijk ook nooit zal worden;
– ik dit mede als een soort van protest doe:
De extravagantie in de homowereld laat namelijk in zekere zin de hypocrisie van de moderne maatschappij zien: vele mensen nemen er afstand van omdat ze het zogenaamd niet fatsoenlijk, te extreem of zelfs pervers vinden, terwijl achter de schermen de meeste mensen niet veel anders of beter zijn en zelf ook extravagante tot perverse fantasiën hebben, die ze dan meer of minder stiekem binnen een voor de buitenwereld ogenschijnlijk nette relatie uitleven…

Haat
Wat mij echter wel tegenstaat in de ‘homowereld’ is de onverdraagzaamheid onderling, vooral tegenover de extravagante homo’s en met name de haast blinde haat tegenover religie in het algemeen en de Katholieke Kerk in het bijzonder…